Bizi Sosyal Medyada Takip Edin

İbrahim Karaca

Bekle kar altında kalan buğday tanesi Yine onun sularıyla yeşereceksin Gözyaşların çare değil ağlama büyü Başını dik tutabilirsen boy vereceksin Her yanımda allı morlu Güller açar türlü türlü Bu fırtına dünden belli Başedeceksin Korku kar eylemez bir kez yola düşene Sen bir aşkın içindesin yaşayacaksın Dört yanını börtü böcek sarsa ne çıkar Toprağa sıkı sarıl
Düşmedin elden ayaktan Giyindir alları Esiyor başında hala Kavak yelleri Öt bakalım yağmur kuşu Geçelim bu kışı Kar altında bahar düşü Açar yolları Çoğu sende azı değil Gönül buna razı değil Yüzümde yar yüzü değil Sevda çölleri Geri al artık ömründen Verdiğin yılları Bekliyor seni dağların Yaban gülleri
Bu kente yalnızlık çöktüğü zaman Uykusunda bir kuş ölür ecelsiz Alıpta başını gitmek istersin Karanlık sokaklar kör sağır dilsiz Ey sevda kuşanıp yollara düşen Bilesin bu yollar dağlar dolanır Yare ulaşmadan düşersen eğer Yarine sesinin yankısı kalır Gecenin ucunda gün aralanır Yar sevdası ile yürek bilenir Sızılı bir ırmak uğurlar seni Su olup akarsın kır
Ne gezersin avcı bağım içinde Gezdiğin yer avlanacak yer değil Terk edemem vatanımı yurdumu Gurbet eli eğlenecek yer değil Başımızda şavkır ayın ışığı Yele verdim yattığımız beşiği Kime kalır nazlı yarin döşeği Gurbet eli ağlanacak yer değil Çekil zalim avcı çekil aradan Körpe kuzum ayrılırmı sürüden Dediler ki kıran geçti buradan Can dediğin canan ile
Acı türküler yakma daha ölmedim O ses benim duy da gel yine Uzak yollara bakma elin olmadım Bayramlığın giy de gel yine Yüreğini yaksa da hüzün Ele karşı solmasın yüzün Yediveren gül gibi doğdun içime Şimdi bana değer her sözün Sana bir avuç bulut saklayacağım Mavisinde turna sesiyle Kendi göğümde yine seni bekleyeceğim Aynı yağmur
Boşa Kırma Yar Yolma Yar Güllere Yazık Yaslı Bülbülün Döktüğü Dillere Yazık Ah Gönlümün Yari Ömrümün Baharı Ah Bu Gönlümün Yari Ömrümün Baharı Gudileke Gudileke Gudileke Öldüm Yar Aklımı Aldın Baştan Yaşa Değil Yar Yatırdın Közlere Beni Fermanım Sende İnandım Verdiğin Söze Ey Çiçekli Dalım Sen Gönlümde Baharım Ey Bu Çiçekli Dalım Sen Gönlümde Baharım
Sen gidersen Ayrı telden çalar rüzgar Şarkıların düzeni bozulur Sen gidersen Yalpa vurur güvercinin kanadı Akşam iner omuzlarıma Örselenmiş dal gibiyim sar beni Sen gidersen küle çevirir kor beni Bunun adı ayrılık değil gülüm Ele değil yare ver beni Sen gidersen Bir çocuk çığlığı düşer Keskin derin kayalıklara Sen gidersen Bir barikatta bulurlar ölümü Yağmurlar